PanDurtro 010 (2003)
μτφρ: W. of The Pretty Little Horses, 2026
Υπάρχει ένα σκοτάδι βαθύτερο από αυτό που οι περισσότεροι θα εύχονταν να δουν. Υπάρχει ένα σκοτάδι βαθύτερο από αυτό που οι περισσότεροι θα τολμούσαν να σκεφτούν. Υπάρχει ένα σκοτάδι βαθύτερο. Όσοι προσπάθησαν να περιγράψουν το σκοτάδι είδαν τα λόγια τους να γίνονται ανοησίες. Όσοι προσπάθησαν να περιγράψουν το σκοτάδι είδαν τις μνήμες τους να χάνονται ή να μετατρέπονται σε δόγματα και φιλοσοφίες που ποτέ δεν επιδίωξαν. Είδαν τα σώματα και τις σκέψεις τους να χάνονται για πάντα στο σκοτάδι, προσπαθώντας να συλλάβουν κάτι που λίγοι θα εύχονταν να δουν και οι περισσότεροι δεν θα τολμούσαν να σκεφτούν.
Ίσως στις τελευταίες τους στιγμές να καταλάβουν, ή να τους φανερωθεί, πως ήταν τελικά απλώς ανυποψίαστοι παίκτες σε ένα ανώνυμο, δίχως τέλος παιχνίδι. Και όταν οι ψυχές αυτές ριχτούν ουρλιάζοντας στην ανυπαρξία, καμιά φωνή δεν απομένει για να ανακοινώσει το αποτέλεσμα - εκτός από το ουρλιαχτό του σκοταδιού.
Υπάρχει ένα σκοτάδι βαθύτερο. Καμιά φωνή δεν απομένει.
-
2. To Κεφάλι Σου Δεν Σου Ανήκει
Υπάρχουν τόσα πολλά κεφάλια στον κόσμο. Όπου κι αν πας υπάρχουν κεφάλια. Κάθε μέρα φυτρώνουν κι άλλα μέσα στο σκοτάδι.
Κάποτε δεν υπήρχε απολύτως τίποτα, μόνο σκοτάδι. Κι έπειτα, μέσα στον άπειρο χώρο του σκοταδιού, κάτι άρχισε να αναπτύσσεται. Αλλά από τη στιγμή που εμφανίστηκαν αυτά τα κεφάλια, δεν συνέβη τίποτα ιδιαίτερο ή άξιο αναφοράς. Ολόκληρος ο κόσμος έφτασε στο αποκορύφωμά του και μετατράπηκε σε ένα τεράστιο εργοστάσιο κεφαλιών.
Κάθε μέρα εμφανίζονται όλο και περισσότερα, φυτρώνουν μέσα στο σκοτάδι που υπήρχε πάντα - σκοτάδι το οποίο, ίσως κατά τύχη, άρχισε να παράγει όλα αυτά τα κεφάλια και συνεχίζει να τα παράγει, ζητώντας συνεχώς περισσότερα για να κάνουν τις δουλειές που θέλει, με τη σκοτεινή φωνή του να ηχεί μέσα στον άπειρο σκοτεινό χώρο του εργοστασίου κεφαλιών.
Όμως κανένα από τα κεφάλια δεν έχει ιδέα για το σκοτάδι που το περιβάλλει, ούτε και για το σκοτάδι που κρύβει μέσα του.
-
3. Kανείς Δεν Ξέρει Τα Μεγάλα Νέα
Για πρακτικούς λόγους, σχεδόν κανείς δεν ασχολείται με τα μεγάλα νέα. Υπάρχουν άλλα πράγματα - πιο επείγοντα ζητήματα - χαραγμένα στα κρανία τους, και κάθε είδους δουλειές που πρέπει να γίνουν. Τα κεφάλια τους είναι υπερβολικά γεμάτα με πλάνα και σχέδια, χιλιάδες καθήκοντα που δεν τους επιτρέπουν να εστιάσουν σε κάτι παράξενο, κάτι αβέβαιο. Δεν έχουν χρόνο να αντικρίσουν μια έσχατη αποκάλυψη. Δεν έχουν καμία επιθυμία να γνωρίσουν ένα τόσο αδιανόητα μεγάλο νέο. Κάτι τέτοιο θα έπαιρνε αυτά που ξέρουν και θα τα αναδιέτασσε με έναν εντελώς άλλο τρόπο, δημιουργώντας μια ιστορία πολύ διαφορετική από εκείνη που ήδη γνωρίζουν. Kανείς δεν ξέρει τα μεγάλα νέα.
Κι όμως, τα μεγάλα νέα είναι πάντα εκεί. Σαν μικρός ήχος από ραδιόφωνο, ακούγονται μέσα στο θόρυβο ενός σκοτεινού δωματίου όπου οι άνθρωποι προσπαθούν να κοιμηθούν, γεμίζουν τα κεφάλια τους με πλάνα και σχέδια, χαράσσουν στα κρανία τους χιλιάδες καθήκοντα και επείγοντα ζητήματα, δουλειές κάθε είδους που πρέπει να γίνουν - θελήματα, μικροδουλειές, φρικαλεότητες μεγάλες ή μικρές - τα οποία, όλα μαζί, αναδιατάσσουν τα πράγματα με έναν άλλο τρόπο και συνθέτουν μια μυστική ιστορία για την οποία κανείς δεν ενδιαφέρεται. Κι όμως, τα μεγάλα νέα είναι πάντοτε εκεί.
Και τόσοι λίγοι θα προσπαθήσουν κάποια στιγμή να τα ανακαλύψουν, και σε κανέναν από αυτούς δεν θα επιτραπεί ποτέ να πει ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε η σκοτεινή γλώσσα στην οποία τα μεγάλα νέα γράφονται για πάντα.
-
4. Καλωσήρθατε Στην Ανίερη Πόλη
Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ο καθένας πρέπει να επισκεφθεί την Ανίερη Πόλη. Δεν υπάρχει τρόπος να την αποφύγεις, αφού τα πάντα έχουν σχεδιαστεί για να οδηγηθείς εκεί. Οποιοσδήποτε δρόμος μπορεί να είναι μια παράκαμψη που σε στέλνει απροσδόκητα σε ένα απέραντο άγονο τοπίο, όπου μόνο η λεπτή γραμμή του ορίζοντα τρεμοπαίζει στο βάθος και καμιά πινακίδα δεν υπάρχει για να σου δείξει τον προορισμό σου. Οποιοδήποτε νοσοκομείο μπορεί να διαθέτει το ειδικό ασανσέρ, εκείνο μέσα στο οποίο κάποιος σε σπρώχνει και ύστερα σε εγκαταλείπει βιαστικά. Καθώς οι πόρτες κλείνουν ερμητικά, βλέπεις τελικά πως δεν υπάρχουν κουμπιά ή διακόπτες να πατήσεις. Τότε είναι που το ασανσέρ αρχίζει και κινείται, βυθίζεται και στριφογυρίζει σαν παιχνίδι λούνα παρκ, μεταφέροντάς σε στην Ανίερη Πόλη.
Ύστερα από τέτοια επεισόδια - ή άλλα παρόμοια - μπορεί να ξυπνήσεις ουρλιάζοντας, παίρνοντας όρκο να μην ξανακοιμηθείς ποτέ. Ή μπορεί να έχεις πυρετό που κανένα θερμόμετρο δεν είναι ικανό να καταγράψει και από τον οποίο δεν υπάρχει ανάρρωση. Στις πιο ακραίες περιπτώσεις αρχίζεις να διακρίνεις ένα σκοτάδι που όμοιό του δεν έχεις αντικρίσει ποτέ, και για λίγο αναρωτιέσαι αν το σκοτάδι αυτό βρίσκεται μέσα ή έξω από το κεφάλι σου - πράγμα που παύει να έχει σημασία τη στιγμή που αρχίζει να σχηματίζει το περίγραμμα της Ανίερης Πόλης στην οποία πρόκειται να εισέλθεις.
-
5. Το Όνομα Είναι Τίποτα
«Η Ανίερη Πόλη» είναι ένα βολικό εσφαλμένο όνομα. Καταρχάς, δεν διαθέτει κανένα από τα συνήθη γνωρίσματα που ορίζουν μια πόλη οποιουδήποτε μεγέθους - θα περιγραφόταν ακριβέστερα ως μια μικρή κωμόπολη ή χωριό, ένας απόμερος τόπος, προ πολλού εγκαταλελειμμένος στη λήθη. Σε αντίθεση με τις αρχαίες και σύγχρονες πόλεις, η Ανίερη Πόλη δεν έχει σημειωθεί ποτέ στο χάρτη. Είναι μόνο ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο όνομα χωρίς τοποθεσία, και πιθανότερα θα βρει εκείνη τον δρόμο προς εσένα, παρά εσύ τον δρόμο προς εκείνη - εκτός, φυσικά, αν σου έχουν δοθεί ειδικές οδηγίες που οδηγούν σε ένα απέραντο, άγονο τοπίο και καταλήγουν στο κέντρο του πουθενά.
Όσο για την ποιότητα ή το χαρακτήρα της ανιερότητας, κι αυτό αποδεικνύεται παραπλανητικό - μια λεκτική βιτρίνα, σχεδιασμένη να προσδίδει ενδιαφέρον σε έναν κόσμο γεννημένο από το σκοτάδι, όπου τίποτα ιερό ή ανίερο δεν υπήρξε ποτέ, όπου δεν υπάρχει τίποτα απολύτως - παρά μόνο όνειρα και πυρετοί και ονόματα για το τίποτα - δημιουργήματα, θα λέγαμε, εκείνου του αυθεντικού σκοταδιού που στέκεται πάνω από κάθε κόσμο σαν κουκούλα δήμιου πάνω από το κεφάλι ενός κατάδικου.
-
6. Κανείς Δεν Είναι Κάποιος
Εμείς που κατοικούμε στην Ανίερη Πόλη, εμείς που φυτρώσαμε στο σκοτάδι ενός παλιού κελαριού ή εκτοξευτήκαμε σαν μαύρη στάχτη από μια βρώμικη καμινάδα - εμείς, οι μόνιμοι κάτοικοι της Ανίερης Πόλης, δεν είμαστε ούτε άγγελοι ούτε δαίμονες. Παρόλα αυτά, μερικές φορές καλούμαστε να παίξουμε τέτοιους ρόλους για τις ανάγκες ενός παιχνιδιού που διεξάγεται από τις απαρχές του κόσμου. Παίζουμε το ρόλο μας σε ένα αργόσυρτο και περίπλοκο θέαμα που ποτέ δεν θα καταλάβουμε και ποτέ δεν θα μας νοιάξει να καταλάβουμε.
Κι όμως, δεν διαφέρουμε τόσο πολύ από τους τουρίστες που επισκέπτονται περιστασιακά την μικρή μας πόλη - και κάποιες φορές παραμένουν μαζί μας για πάντα - οι οποίοι επίσης γεννήθηκαν από το ίδιο σκοτάδι όπως εμείς, όπως και καθετί άλλο.
Παρόλα αυτά, υπάρχει ένα στοιχείο στο οποίο εμείς, οι κάτοικοι της Ανίερης Πόλης, διαφέρουμε από όλους τους άλλους σ’ αυτόν τον κόσμο - εκείνοι έχουν ενσωματωθεί τόσο στο παιχνίδι που διεξάγεται και ταυτίζονται τόσο απόλυτα με τους ρόλους που τους έχουν ανατεθεί σε αυτό το θεαματικό σύμπαν, που πιστεύουν ότι είναι κάποιοι ή κάτι. Εμείς, από την άλλη, δεν πάσχουμε από αυτή την ψευδαίσθηση. Εμείς δεν είμαστε κανείς. Εμείς δεν είμαστε τίποτα. Ακόμη και μιλώντας με τέτοιους όρους, ίσως ισχυριζόμαστε πολλά για τους εαυτούς μας. Συνεπώς, είμαστε σαν όλους τους άλλους - ενώ και εκείνοι, χωρίς να γνωρίζουν ή να υποψιάζονται την αλήθεια, είναι ακριβώς σαν εμάς.